Hallo Arjen en Brigitte,

per toeval belandde ik op de site over de Horizon, waarvan ik al vermoedde dat het "mijn" Horizon zou zijn.

Ik vind het erg leuk dat zij weer een nieuwe baas heeft gevonden, en ik hoop dat jullie er veel plezier aan beleven ondanks het vele werk wat zo'n ouwe tjalk met zich mee brengt. Ik heb verschillende seizoenen in de schoolvakanties op de Horizon gewerkt als kok, en later ook 2 hele charterseizoenen als kok en maat. Het schip heeft veel gasten een prettige vakantie bezorgd. Er waren ongetwijfeld luxere en snellere schepen, maar ik ken er niet zoveel waar de gasten zoveel zelf mochten en konden doen, en waar de mensen door de grote tafel en de banken in de "salon"zo gezellig bij elkaar konden zitten.

Heel speciaal waren hierbij de gaslampjes. Het schip schepte een band tussen mensen die als individuele gast aan boord waren en elkaar in het dagelijks leven anders voorbij gelopen zouden zijn. Ik denk hierbij speciaal aan een meisje met het syndroom van Down, en haar moeder, waar de andere gasten in het begin van schrokken, maar die iedereen voor zich won. Of de aardige Zwitser die elk jaar met zijn neef terug kwam en waar we speciaal voor naar Terschelling zijn gegaan, al kwam de wind uit de totaal verkeerde hoek. Wim en Ineke Patist hadden gastheerschap al in hun vaandel voordat andere schippers hier maar aan dachten, en dat brachten zij met succes over aan hun vele medewerkers die in de loop der jaren op de Horizon hebben gewerkt.

Voor mij eindigde het werken op de Horizon toen ik met mijn vriend een spits kocht, en we op Frankrijk gingen varen.

Inmiddels varen we geen vracht meer, maar wonen we nog wel op onze spits, de Eendracht.

Veel mazzel en plezier met de Horizon.

vriendelijke groet, Mary Meeus

Onderstaand eem mail die wij ontvingen van J.W.H. Patist over de zeilschool te Kaag

Van een vriend van ons, Jan Sturm, hoorden we deze zomer dat hij een bezoekje aan boord van de Horizon had gebracht. Dat wekte bij hem en bij ons wel wat herinneringen op. Hij had zelfs de suggestie gedaan, zo schreef hij ons, een manoeuvreercursus voor jullie te regelen met Wim als instructeur!

Nu maakte hij ons attent op jullie “tjalkHorizon”site en daar kwamen wij natuurlijk, met name in de geschiedenis, veel bekends tegen. Vanaf het moment dat wij met het schip te maken kregen kan ik het volgende verhaal doen:

In de winter van 1971 maakte Henk Wever ons erop attent dat de tjalk te koop was. Na zijn eindexamen is Henk bij ons een paar seizoenen zeilinstructeur geworden, dat moet vanaf 1966 zijn geweest. Hij was een enthousiaste zeiler en zijn ambities gingen verder dan de 16m2 ‘s op de Kagerplassen: de grote platbodems op IJsselmeer en Waddenzee boeiden hem meer. Op de Zeevaartschool in Amsterdam had hij een klasgenoot die ergens in Muiden met zijn familie op een tjalk woonde, zijn vader was kunstschilder en had zijn atelier aan boord. Deze kreeg een woning aan de Lauriersgracht en wilde het schip verkopen. Dit zou mogelijkheden voor Henk openen om met dat schip te gaan varen en hij probeerde Wim ervan te overtuigen haar te kopen en in te zetten als deel van de zeilschool om met de gevorderde leerlingen zeiltochten op groter water te gaan maken. We gingen kijken en konden ons er geen voorstelling van maken hoe hier ooit met gasten op gezeild kon worden: de schilder had zijn atelier in de grote kajuit en om goed licht te hebben, waren er grote ramen in het kajuitdak gemaakt. Voor de mast, naast de door ons zo genoemde “bruidssuite” was een labyrint van hutjes met stapelbedden getimmerd, die niet veel groter dan 1.50 m waren. In de schoolvakantie kluste hij wat bij door zeilreisjes voor schoolkinderen te organiseren. Achterin een paar hutten voor de studerende zonen. Het plan was echter niet meer te stuiten en alles werd op alles gezet om met de tjalk te gaan zeilen zoals Henk en Wim dat voor ogen hadden. In het vroege voorjaar van ‘71 kwam het schip voor de wal van de zeilschool te liggen op De Kaag., het interieur werd vrijwel geheel gesloopt, met behoud van de leuke oude dingen, maar de hutten werden nieuw ingedeeld : 14 gastenbedden en 2 voor de bemanning. Het boeisel kreeg de rode kleur, door het aanbrengen van een wit vlak op de verhoogde kampanje werd de zeeg van de tjalk beter geaccentueerd. Twee jonge vakkundige scheepsbeschieters van de jachtwerf Van Lent zetten zich in om het nieuwe plan te verwezenlijken. In de schoolvakanties hadden we individuele reizen met gasten uit eigen kweek en de weekenden in voor-en naseizoen werden vercharterd. Rond 1973 ontstond de samenwerking met Zeilvaart Enkhuizen. Wij menen dat tot de eerste charterschepen ook de 2-masttjalk “De Eersteling” met schipper Paul Zwiers gerekend moet worden. Wat er in de loop van die jaren tot 1996 allemaal ook vaartechnisch veranderd en verbeterd is lijkt onbeschrijfelijk: masten, gieken, zwaarden, lieren, motor, zeilen, loefbijter, kluiverboom enz.. Het aantal schippers dat we in die loop der tijd opgeleid hebben is niet meer na te gaan. Na hun strepen verdiend te hebben op De Kaag waren er velen die de ambitie en de vaardigheid hadden om op de Horizon te schipperen. Later gingen ze vaak voor zichzelf varen en zo groeide het aantal charterschippers dat uit onze stal voortkwam. En zoals jullie misschien wel weten heeft Henk de Enkhuizer Zeevaartschool opgericht, speciaal voor de opleiding van zeilcharterschippers, die stoomcursussen volgden van oktober tot april. Hij heeft overigens heel veel gedaan voor de beroepszeilers van het eerste uur, waar in die begintijd nauwelijks regelgeving voor bestond.

Verder zij nog vermeld dat wij in ons laatste jaar 1995 actief meegevaren hebben met Sail Amsterdam. Het Nationaal Bureau voor Toerisme had voor ons schip de taak weggelegd een paar maal daags wisselende groepen buitenlandse journalisten rond te varen met verstrekking van even zovele malen per dag “captains dinners”.

In dat najaar is er ook nog een Duitse crimi TV-film aan boord opgenomen, compleet met moord en drugsmisbruik.

O, ja eenmaal hebben wij de eer gehad de oude mevrouw Kraamer en haar familie voor een weekend aan boord te ontvangen, zij had ook zo haar herinneringen en verbaasde zich over de veranderingen.

Van de zeilfoto van de Horizon, die ook door jullie gebruikt wordt (wel 25 jaar oud !) ligt het copyright bij Theo Kampa.

In 1996 hebben wij een Fisher 37 (zeewaardige 2-mast motorsailer) gekocht en we noemden haar HORIZON, tot en met dit seizoen hebben we zomers maandenlang de Europese kusten bevaren. Dit najaar is het schip verkocht.

Verder is onze zeilschool na 1985 opgeheven, mijn vader (J.P.de Neve), de oprichter, is op 100-jarige leeftijd in 1995 overleden.